زیردامنهٔ بازاریابی ایمیل می‌تواند هویت ارسال فروشگاه را سامان دهد، اما راه میان‌بری برای مشکل اعتبار فرستنده نیست. آن را در زمینهٔ فرستنده‌های موجود، نشانی‌ای که مشتری می‌شناسد و رکوردهای احراز هویت لازم حساب انتخاب کنید. سپس پیام تحویل‌شدهٔ واقعی را بررسی و مسئول نگهداری تنظیم را مشخص کنید.
از تنظیم موجود شروع کنید
ایمیل کارکنان، پشتیبانی، بازاریابی و دیگر سرویس‌های ارسال مجاز را فهرست کنید. دامنه‌ها و نام میزبان درگیر و مسئول مدیریت DNS را مشخص کنید. بدون فهمیدن پیام‌های وابسته، رکورد را عوض نکنید.
تنظیم پشتیبانی‌شدهٔ Sendvio را با مالک دامنه مرور کنید. از رکوردهای مخصوص حساب استفاده و هم‌ترازی SPF، DKIM و DMARC را هرجا مناسب است بررسی کنید. فرض نکنید زیردامنه خودکار هر تنظیم مدنظرتان را به ارث می‌برد.
پیش از انتخاب هویت تازه، هویت‌های موجود را ثبت کنید
برای هر مسیر ارسال مجاز، هدف، نشانی فرستندهٔ قابل‌مشاهده، مسیر پاسخ و سرویس ارسال‌کننده را ثبت کنید. از مالک دامنه بخواهید رکوردهای احراز هویت وابسته را مشخص کند. این فهرست کمک می‌کند هنگام تنظیم بازاریابی ایمیل پشتیبانی یا کارکنان از کار نیفتد.
زیردامنه می‌تواند سازمان‌دهی را روشن‌تر کند، اما هویت روبه‌روی مشتری باید شناخته‌شده باشد. تصمیم بگیرید پاسخ‌ها را چه کسی می‌بیند و اگر مشتری پرسشی داشت چه رخ می‌دهد. نشانی فرستندهٔ فنیِ معتبر که به صندوق رهاشده می‌رسد نوع دیگری از شکست می‌سازد.
رکوردهای ارائه‌شده برای حساب واقعی Sendvio و دامنه‌ای را که تنظیم می‌کنید به‌کار ببرید. مقدار عمومی SPF یا DKIM را از نمونه‌ای بی‌ارتباط کپی نکنید. رکوردهای موجود شاید فرستنده‌های مجاز دیگری را پشتیبانی کنند؛ تغییر باید کل تنظیم را در نظر بگیرد، نه اینکه هرچه هست جایگزین کند.
شناخته‌شدن فرستنده را در نظر بگیرید
فرستندهٔ مرئی همچنان باید برای مشتری معنا داشته باشد. تنظیم فنی مرتب اگر نام برند و تجربهٔ پاسخ ناگهان تغییر کند شاید ناآشنا شود. راه پاسخِ زیرنظرگرفته‌شده و شناسهٔ یکسان به‌کار ببرید.
گرم‌سازی تدریجی و تغییر حجم را بر اساس سابقهٔ واقعی ارسال برنامه‌ریزی کنید. برای فرار از شکایت، مسدودشدن یا مشکل حل‌نشدهٔ کیفیت فهرست به زیردامنهٔ تازه نروید. آن مسئله‌های اصلی همچنان نیاز به اصلاح دارند.
رابطهٔ دامنهٔ نمایشی و احراز هویت‌شده را بررسی کنید
احراز هویت و هم‌ترازی به هم مربوط‌اند اما یکی نیستند. پیام شاید با شناسه‌ای احراز شود که با دامنهٔ نشانی From نمایش‌داده‌شده هم‌تراز نیست. DMARC هم‌ترازی مربوط را با نتیجهٔ موفق SPF یا DKIM می‌سنجد؛ حالت هم‌ترازی تنظیم‌شده تعیین می‌کند چه نسبتی میان دامنه‌ها پذیرفته است.
از مسئول بخواهید سرآیند پیام کنترل‌شده و تنظیم واقعی DNS را بررسی کند. سیاست دامنهٔ مدنظر و نحوهٔ برخورد با زیردامنه را تأیید کنید؛ فرض نکنید هر تنظیم دقیقاً مطابق انتظار به ارث می‌رسد. تا مسیرهای ارسال مجاز را نفهمیده و بررسی نکرده‌اید مستقیم به سیاست محدودکننده نروید.
مسئول تنظیم و رکورد لازم هر سرویس را ثبت کنید. اگر سرویسی بازنشسته شد، پیش از حذف مجوز تأیید کنید دیگر استفاده نمی‌شود. با افزودن سرویس تازه، همان مسیر و نیز سرویس‌های فعلی‌ای را که تغییر رکورد مشترک متأثر می‌کند آزمایش کنید.
انتخاب را تأیید و نگهداری کنید
آزمون کنترل‌شده بفرستید و نتیجهٔ احراز هویت و هویت روبه‌روی مشتری را بررسی کنید. هدف زیردامنه و مسئول تغییرات آینده را ثبت کنید.
هنگام افزودن سرویس یا بازنشسته‌کردن مورد قدیمی تنظیم را دوباره ببینید. هویت ارسال مدیریت‌شده به این دلیل مفید است که روشن و نگهداری‌شده است، نه چون خطر اعتبار را کاملاً جدا می‌کند. پیکربندی قابل‌اعتماد به جریان ثابتی کمک می‌کند که گیرنده انتظار دارد و می‌شناسد.
اعتبار فرستنده و پاسخ گیرنده را کنار آزمون‌های فنی مرور کنید. زیردامنهٔ تازه اجازهٔ ارسال ایجاد نمی‌کند یا الگوی ناخواسته را پاک نمی‌کند؛ احراز هویت هم ورود به صندوق اصلی را تضمین نمی‌کند. نتیجهٔ مفید هویتی پایدار است که تیم بتواند حفظ کند و مشتریان در گذر زمان بشناسند.