به خریدار هدیه ایمیل بزنید، بی‌آنکه فرض کنید او مصرف‌کننده است

از اطلاعات صریح محتاطانه استفاده کنید

اگر مشتری از راه مناسب ترجیح مرتبط با هدیه را گفته، می‌تواند پیام بعد را بهتر کند. قصد هدیه را از نام، حدس جمعیت‌شناختی یا یک دستهٔ محصول به‌تنهایی نتیجه نگیرید.

در Sendvio فقط وقتی برچسب یا متافیلد قابل‌اعتماد به‌کار برید که معنایش روشن است. منبع و قاعدهٔ نگهداری را ثبت کنید. خرید هدیهٔ فصلی نباید برچسبی دائمی شود که همهٔ کمپین‌های آینده را تعیین می‌کند.

معنا را به همان خریدی پیوند دهید که پشتیبانش است

مشتری می‌تواند ماه دسامبر هدیه بخرد و در مارس همان دسته را برای استفادهٔ خودش بخرد. اگر «خریدار هدیه» برچسبی دائمی شود، پیام بعدی شاید از پیامی عمومی هم نادقیق‌تر باشد. هرجا فرایند پشتیبانی می‌کند سفارش، تاریخ و منبع اطلاعات مربوط را کنار برداشت نگه دارید.

شاهد صریح را از حدس جدا کنید. گزینهٔ هدیه‌ای که خود مشتری انتخاب کرده شاید تطبیق سطح سفارش را پشتیبانی کند. نشانی ارسال متفاوت یا دستهٔ محصول به‌تنهایی می‌تواند توضیح‌های دیگری داشته باشد. این نشانه‌ها را مدرک هویت گیرنده یا علاقهٔ شخصی خریدار ندانید.

فقط وقتی این تفاوت تصمیم مفیدی را عوض می‌کند از آن استفاده کنید. اعلان عمومی موجودی شاید نیازی به آن نداشته باشد، ولی پیام «ذخیرهٔ شخصی‌تان نزدیک تمام‌شدن است» دارد. گروه‌های اضافی نسازید که نگهداری می‌خواهند اما فهم مشتری را بهتر نمی‌کنند.

پیام را با آنچه می‌دانید هماهنگ کنید

به‌جای «وقت تعویض کالای خودتان است»، به‌روزرسانی کلی محصول یا راهنمای هدیه شاید مناسب‌تر باشد. اطلاعات مراقبت را می‌توان چیزی دانست که خریدار استفاده یا برای دیگری می‌فرستد. درخواست نظر نباید فرد را به ساختن تجربهٔ دست‌اول تشویق کند.

در فروش مکمل ارتباط کالاها را توضیح دهید، بی‌آنکه مالکیت را فرض کنید. «پُری سازگار با این مدل» از ادعایی دربارهٔ روال روزانهٔ مشتری دقیق‌تر است.

وقتی مالکیت نامعلوم است دقیق بنویسید

به‌جای «بطری‌تان حتماً نزدیک خالی‌شدن است»، پیام می‌تواند بگوید پُری برای مدل خریداری‌شده موجود است و به مشتری کمک کند سازگاری را تشخیص دهد. اطلاعات مراقبت را می‌توان برای استفاده یا اشتراک‌گذاری عرضه کرد. این نسخه‌ها به محصول مشخص‌اند بی‌آنکه روال روزانه‌ای برای خریدار اختراع کنند.

برای نظرخواهی بازخورد مناسب تجربهٔ واقعی فرد را بخواهید. خریدار شاید بتواند دربارهٔ سفارش یا بسته‌بندی بگوید، نه استفادهٔ طولانی‌مدت. از خریدار هدیه نخواهید طوری بنویسد که انگار خودش مصرف کرده است. نظر محصول و خدمات را به آنچه ارزیابی می‌شود روشن پیوند دهید.

اگر پرسش ترجیحی اختیاری به پیام‌های آینده کمک می‌کند، از فرایند پشتیبانی‌شده بپرسید و فایده‌اش را توضیح دهید. فقط برای ادامهٔ بازاریابی به گیرنده از خریدار اطلاعات تماس فرد دیگری نخواهید. انتخاب‌های ارتباطی گیرنده مبنای مناسب خود را لازم دارد.

از انتخاب‌های بعدی بیاموزید

وقتی ترجیحی ارتباط را بهتر می‌کند آن را مرتبط و متناسب بپرسید و پاسخ‌گویی را اختیاری نگه دارید. خرید بعدی یا پاسخ صریح شاید از سفارش نخست به‌تنهایی زمینهٔ قوی‌تری بدهد.

بررسی کنید مخاطب تطبیق‌یافته پاسخ می‌دهد و پرسش پشتیبانی کمتر شده یا نه. برای تفاوتی که متن را عوض نمی‌کند بخش‌بندی بیش از حد پیچیده نسازید. هدف شخصی‌سازی سنجیده و مفید است که آنچه فروشگاه می‌داند را بشناسد و وانمود نکند باقی چیزها را هم می‌داند.

رفتار بعدی و ترجیح صریح را بگذارید درک شما را به‌روز کنند. نظام شخصی‌سازی مفید می‌تواند دقیق‌تر و در عین حال غیرمزاحم‌تر شود. معیار عملی ساده است: پیام باید شواهد موجود دربارهٔ این خرید را منعکس کند و برای چیزهایی که فروشگاه نمی‌داند جا بگذارد.